கதையும் சிந்தனையும் - உண்மையான அன்பே உலகில் சிறந்தது

கதையும் சிந்தனையும்

உண்மையான அன்பே உலகில் எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது என்கிறார் அன்னை. அன்னையின் அஜெண்டா என்ற நூலில் ஒரு புராணக்கதையினைக் கொண்டு அவர் அதற்கு விளக்கமும் அளிக்கிறார். தான் கண்ட ஒரு திரைப்படத்தில் இருந்து, நாரதருக்கும் மற்ற மூன்று தேவியருக்கும் இடையில் நடைபெற்ற ஒரு சிறு சவாலினை அடிப்படையாகக் கொண்ட அந்த  சுவையான கதை அன்னை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறார். அது தரும் சிந்தனைகளையும் இன்று காண்போம்.

இந்தக் கதையின் ஆங்கிலப் பகுதியை இங்கு வழங்குகிறோம்.

Mother Narrates ....................It was only a film story... Oh yes, the story begins like this: one of the three – I believe it was Shiva’s consort, Parvati  was doing her puja. Shiva was in meditation, and she began doing her puja in front of him;she was using an oil lamp for the puja, and the lamp fell down and burned her foot. She cried out because she had burned her foot. So Shiva at once came out of his meditation and said to her, ‘What is it, Devi?’ (laughter) She answered, ‘I burned my foot!’ Then Narada said, ‘Aren’t you ashamed of what you have done? – to make Shiva come out of his meditation simply because you have a little burn on your foot, which cannot even hurt you since you are immortal!’ She became furious and snapped at him, ‘Show me that it can be otherwise!’ Narada replied, ‘I am going to show you what it is to really love one’s husband – you don’t know anything about it!’

Then comes the story of Anusuya and her husband (who is truly a husband ... a very good man,
but well, not a god, after all!), who was sleeping with his head resting upon Anusuya’s knees. They
had finished their puja (both of them were worshippers of Shiva), and after their puja he was
resting, sleeping, with his head on Anusuya’s knees. Meanwhile, the gods had descended upon
earth, particularly this Parvati, and they saw Anusuya like that. Then Parvati exclaimed, ‘This is a
good occasion!’ Not very far away a cooking fire was burning. With her power, she sent the fire
rolling down onto Anusuya’s feet – which startled her because it hurt. It began to burn; not one cry,
not one movement, nothing ... because she didn’t want to awaken her husband. But she began
invoking Shiva (Shiva was there). And because she invoked Shiva (it is lovely in the story), because
she invoked Shiva, Shiva’s foot began burning! (Mother laughs) Then Narada showed Shiva to
Parvati: ‘Look what you are doing; you are burning your husband’s foot!’ So Parvati made the
opposite gesture and the fire was put out.

கதையின் சுருக்கத்தினைக்  காண்போமா? ஒருமுறை பார்வதி தேவி, கைலாயத்தில் பூஜை செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது சிவபெருமான் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். விளகேற்றிக் கொண்டிருந்த போது, பார்வதி தேவியின் பாதங்களில் நெருப்பு பட்டு, சுட்டுவிட்டதால் அவர் உடனே அபயக் குரல் எழுப்புகிறார். சிவனின் தியானமும் கலைந்து, என்ன ஆயிற்று, தேவி?"என்கிறார். "காலைச் சுட்டுக் கொண்டுவிட்டேன்!"" என்கிறார் பார்வதி தேவி. " அழிவே இல்லாத உடலினைப் பெற்ற உங்களை நெருப்பும் சுட முடியாது. அப்படியிருக்க, இச்சிறு விஷயத்திற்காக தங்களுடைய கணவரின் தியானத்தினை கலைத்து விட்டீர்களே?"என்று கேட்கிறார் அங்கு வந்த நாரத முனிவர். "உண்மையான அன்பு என்ன என்பதைக் காட்டுகிறேன்" என்று அவர் அவர்களை பூலோகத்திற்கு கூட்டி வருகிறார்.

அங்கு அனுசுயா என்ற பெண் தன் கணவனுடன் வாழ்ந்து வந்தாள். ஒருநாள் சிவனுக்குப் பூஜையை முடித்த பின், அவளது கணவர், அவளது மடியில் தலை வைத்து, உறங்குகிறார். பூவுலகிற்கு வந்த பார்வதி தேவி, அவளைச் சோதிக்க எண்ணுகிறார். பக்கத்தில் எரிந்து கொண்டு இருந்த அடுப்பில் இருந்து , சிறு தீப் பிழம்பை வெளிப்படுத்தி,அனுசியாவின் காலில் சுடச் செய்கிறார். தீ சுட்டெரிக்க ஆரம்பித்தது. அவள் வலியில் கத்தவும் இல்லை, அவள் கண்ணில் இருந்து கண்ணீரும் இல்லை. அவள் எழுந்தால் கணவரின் தூக்கம் தடைபடும் என்று எண்ணி எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் இருந்தாள். ஆனால், தனது தெய்வமான சிவனை,  இத்துன்பத்தில் இருந்து விடுவிக்கப்  பிரார்த்திக்கிறாள். அவளது பிரார்த்தனை ஏற்று, அவளைக் காக்க, வலியை சிவன்  ஏற்கிறார். நெருப்பு அவரது காலைச் சுடுகிறது. "தேவி ! அங்கே காணுங்கள், நீங்கள் உங்களது செயாலால் உங்களது கணவரது காலைச் சுட்டு விட்டீர்கள்! " என்கிறார் நாரதர். தனது வலிமையால் அத்தீயை அணைத்து விடுகிறார் பார்வதி தேவி. இவ்வாறு அனுசுயா தனது பதி பக்தியால், இறை சக்தியையே வெல்கிறார்.

 இப்படியாக தனக்குப் பிடித்த ஒரு கதையைக் கூறுகிறார் அன்னை.





That’s how it went. Lovely. Oh, the story was very lovely all along. There was one thing after another, one thing after another, and always the power of Anusuya was greater than the power of the gods. I liked that story very much.

It ended in a ... (Oh, the story was very long; it lasted three hours!)

 But really, it was lovely throughout. Lovely in the way it showed that the sincerity of love is much more powerful than anything else.

இக்கதையின் மூலம், உண்மையான அன்பு, அனைத்தையும் வெல்லும் சக்தி படைத்தது என்கிறார் அன்னை.

.........It is more spontaneously natural for me to be the universal Mother and to act in silence
through love.

Ref: Mothers Agenda - Volume 1

கதையும் கருத்தும் - தியானத்தின் மூலம் இறைவனிடம் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்

கதையும் கருத்தும் - 3

Image  Courtesy : http://www.mirapuri-enterprises.com

அனைவருக்கும் வணக்கம். இன்றைய கதைப் பகுதியில் நாம் பார்க்க இருக்கும் கருத்து தியானத்தின் சிறப்பினைப் பற்றியது. இன்றும், அன்னையே கூறும் ஒரு அழகான கதையோடு இங்கு வந்திருக்கிறோம். தியானம் என்பது என்பது  அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று. தியானம் செய்பவர்கள் எல்லோரும் உண்மையான தியானத்தின் நோக்கத்தினை ஏற்கிறார்களா என்பது நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. தியானம் செய்கிறேன் என்று உட்கார்ந்து கொண்டு, பல்வேறு சிந்தனைகளை மனதில் கொண்டு அவற்றினை பற்றியே சிந்திப்பவர், தியானத்தின் பலனை அடைய முடியுமா? எண்ணங்களே எதுவுமே இல்லாத நிலையை அடைவது தியானத்தின் முறைகளில் ஒன்று. தமது தியானம் கலைந்தால் கோபம் கொள்பவர்களையும் நாம் பார்க்கிறோம். அவர்களைப் பற்றி அன்னை கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார்.

I have known in my life people whose capacity for meditation was remarkable but who, when not in meditation, were quite ordinary men, even at times ill-natured people, who would become furious if their meditation was disturbed. For they had
learnt to master only their mind, not the rest of their being.

-ஸ்ரீ அன்னை 

 இத்தகைய மனிதர்கள், மனதினை மட்டுமே கட்டுபடுத்தத் தெரிந்தவர்கள், ஆனால் இவர்கள் தனது மற்ற குணநலன்களை மாற்றிக்கொள்வதில்லை என்கிறார்.

இனி கதைக்குச் செல்வோம். இது ஒரு புத்த மதத்தினைச் சேர்ந்த பெண்மணி, தனது திபெத்திய பயணத்தின் போது நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்தை அன்னையிடம் கூறினார். அதுவே இக்கதை.

....She (The Buddist woman) was with a certain number of fellow  travellers forming a sort of caravan, and as the approach to Tibet was relatively easier through Indo-China, they were going from that side. Indo-China is covered with large forests, and these forests are infested with tigers, some of which become man-eaters... and when that
happens they are called: “Mr. Tiger.”

 Late one evening, when they were in the thick of the forest
—a forest they had to cross in order to be able to camp safely —Madame Z realised that it was her meditation hour. Now, she used to meditate at fixed times, very regularly, without ever missing one and as it was time for her meditation she told her companions, “Continue the journey, I shall sit here and do my meditation, and when I have finished I shall join you; meanwhile, go on to the next stage and prepare the camp.” One of the coolies told her, “Oh! no, Madam, this is impossible, quite impossible”—he spoke in his own language, naturally, but I must tell you Madame Z knew Tibetan like a Tibetan—“it is quite impossible, Mr. Tiger is in the forest and now is just the time for him to come and look for his dinner.We can’t leave you and you can’t stop here!” She answered that it did not bother her at all, that the meditation was much more important than safety, that they could all withdraw and that she would stay there alone.

Very reluctantly they started off, for it was impossible to
reason with her—when she had decided to do something nothing could prevent her from doing it. They went away and she sat down comfortably at the foot of a tree and entered into meditation. After a while she felt a rather unpleasant presence.

 She opened her eyes to see what it was... and three or four steps away, right in front of her was Mr. Tiger!—with eyes full of greed. So, like a good Buddhist, she said, “Well, if this is the way by which I shall attain Nirvana, very good. I have only to prepare to leave my body in a suitable way, in the proper spirit.” And without moving, without even the least quiver, she closed her eyes again and entered once more into meditation; a somewhat deeper, more intense meditation, detaching herself completely from the illusion of the world, ready to pass into Nirvana.... Five minutes went by, ten minutes, half an hour— nothing happened. Then as it was time for the meditation to be over, she opened her eyes... and there was no tiger! Undoubtedly, seeing such a motionless body it must have thought it was not fit for eating! For tigers, like all wild animals, except the hyena, do not attack and eat a dead body. Impressed probably by this immobility—I dare not say by the intensity of the meditation! —it had withdrawn and she found herself quite alone and out of danger. She calmly went her way and on reaching camp said, “Here I am.”

இப்போது கதைச் சுருக்கத்தினை காண்போம். அந்த புத்த மதத்தினைச் சேர்ந்த பெண்மணி, தினமும் குறிப்பட்ட நேரங்களில், தவறாமல் தியானம் செய்யும் பழக்கத்தினை உடையவர். அவர் அந்த அடர்ந்த காட்டின் வழியாக பயணம் செய்யும் பொழுது, அவர் தியானம் செய்யும் நேரம் வருகிறது. "நீங்கள் பயணத்தினை தொடருங்கள். நான் தியானத்தினை செய்து விட்டு வருகிறேன்" என்று தன்னுடன் வந்த மற்றவர்களிடம் கூறுகிறார்.

அவர்களில்  ஒருவர் அந்த காட்டில் புலியின் அபாயம் இருபதாகக் கூறி எச்சரிக்கிறார். தனது கொள்கையில் பிடிவாதமாக இருக்கும் அவர், மற்றவர்களை அனுப்பி விட்டு, ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து தியானம் செய்ய ஆரம்பிக்கிறார். சிறிது நேரத்தில், அவருக்கு தனது சூழல் அபாயத்தில் உள்ளதாக உணர்கிறார். கண்களைத் திறந்து பார்த்தால், அங்கு ஒரு புலி அவரை, உண்ணும் நோக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறது. அப்படியும் அவர் தியானத்தில் இருந்து எழுந்து பயத்தில் ஓடவில்லை. 

"ஓ! இதுதான் நான் முக்தியை (Nirvana) அடைய உதவும் வழி  போலும். நான் இதனை ஏற்றுக் கொள்ள எனது இந்த உடலினை விட்டுச் செல்ல, தியானத்தின் மூலம் என்னை தயார் செய்து கொள்கிறேன்" என்று எண்ணினார். உலகத்தின் மாயையில் இருந்து தன்னை முற்றிலுமாக விடுவித்துக் கொண்டு, ஆழ்ந்த தியானத்தில் மீண்டும் அமர்ந்தார். நேரம் கடந்தது. அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் ஆனது. தியானத்தின் முடிவில் கண்களைத் திறந்த போது, அங்கே புலி இல்லை. அவர் அசையாமல் உட்கார்ந்திருக்கும் நிலையினைக் கண்ட புலி, அவர் உண்பதர்க்கு ஏற்ற உணவு இல்லை என்று முடிவு செய்திருக்க வேண்டும்.  ஏனெனில் அவைகள் உயிருடம் உள்ளவர்களை மட்டுமே உண்ணும். அவரது தியானத்தின் ஆழமே அவரை ஆபத்தில் இருந்து காத்து உள்ளது. இவ்வாறு அவர்  இருந்து தப்பினார் என்று கூறி கதையை முடிக்கிறார் அன்னை.

இந்தக் கதையில்,

•  புலியின் மீது கொண்ட பயத்தில், அவர் உயிருக்கு பயந்து ஓடியிருந்தால், அது ஒருவேளை அவரை கொன்றிக்கலாம். அவர், இந்தச் சூழ்நிலையையும், இறைவன் தனக்கு முக்தி தரும் வழி என்று எண்ணி, அதற்கு தயாராக, தியானத்தில் அமர்ந்ததால் அவர் ஆபத்தில் இருந்து இறைவனால் காப்பற்றப்பட்டார் என்று நாம் அறிய முடிகிறது.

• அவர் தியானத்தின் மூலம் இறைவனோடு கொண்ட தொடர்பு அவரை ஆபத்தில் இருந்து காபாற்றியுள்ளது.

 உயிருக்கு ஆபத்தாக வரும் புலிபோல, வாழ்வில் நமக்கு ஆபத்துக்கள் வரும்போது, நாம் இறைவனிடம் கொள்ளும் தொடர்பு, அவற்றை நம்மிடம்
இருந்து விலக்கும்.

நன்றி. வணக்கம்.

 Note :
Nirvāṇa is a term used in Hinduism,^[11][12] Jainism,^[13] Buddhism,^[12][14] and Sikhism.^[15] It leads to moksha, liberation from samsara, or release from a state of suffering, after an often lengthy period of bhāvanā^{[note 5]} or sādhanā.