கதையும் சிந்தனையும் - உண்மையான அன்பே உலகில் சிறந்தது

கதையும் சிந்தனையும்

உண்மையான அன்பே உலகில் எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது என்கிறார் அன்னை. அன்னையின் அஜெண்டா என்ற நூலில் ஒரு புராணக்கதையினைக் கொண்டு அவர் அதற்கு விளக்கமும் அளிக்கிறார். தான் கண்ட ஒரு திரைப்படத்தில் இருந்து, நாரதருக்கும் மற்ற மூன்று தேவியருக்கும் இடையில் நடைபெற்ற ஒரு சிறு சவாலினை அடிப்படையாகக் கொண்ட அந்த  சுவையான கதை அன்னை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறார். அது தரும் சிந்தனைகளையும் இன்று காண்போம்.

இந்தக் கதையின் ஆங்கிலப் பகுதியை இங்கு வழங்குகிறோம்.

Mother Narrates ....................It was only a film story... Oh yes, the story begins like this: one of the three – I believe it was Shiva’s consort, Parvati  was doing her puja. Shiva was in meditation, and she began doing her puja in front of him;she was using an oil lamp for the puja, and the lamp fell down and burned her foot. She cried out because she had burned her foot. So Shiva at once came out of his meditation and said to her, ‘What is it, Devi?’ (laughter) She answered, ‘I burned my foot!’ Then Narada said, ‘Aren’t you ashamed of what you have done? – to make Shiva come out of his meditation simply because you have a little burn on your foot, which cannot even hurt you since you are immortal!’ She became furious and snapped at him, ‘Show me that it can be otherwise!’ Narada replied, ‘I am going to show you what it is to really love one’s husband – you don’t know anything about it!’

Then comes the story of Anusuya and her husband (who is truly a husband ... a very good man,
but well, not a god, after all!), who was sleeping with his head resting upon Anusuya’s knees. They
had finished their puja (both of them were worshippers of Shiva), and after their puja he was
resting, sleeping, with his head on Anusuya’s knees. Meanwhile, the gods had descended upon
earth, particularly this Parvati, and they saw Anusuya like that. Then Parvati exclaimed, ‘This is a
good occasion!’ Not very far away a cooking fire was burning. With her power, she sent the fire
rolling down onto Anusuya’s feet – which startled her because it hurt. It began to burn; not one cry,
not one movement, nothing ... because she didn’t want to awaken her husband. But she began
invoking Shiva (Shiva was there). And because she invoked Shiva (it is lovely in the story), because
she invoked Shiva, Shiva’s foot began burning! (Mother laughs) Then Narada showed Shiva to
Parvati: ‘Look what you are doing; you are burning your husband’s foot!’ So Parvati made the
opposite gesture and the fire was put out.

கதையின் சுருக்கத்தினைக்  காண்போமா? ஒருமுறை பார்வதி தேவி, கைலாயத்தில் பூஜை செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது சிவபெருமான் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். விளகேற்றிக் கொண்டிருந்த போது, பார்வதி தேவியின் பாதங்களில் நெருப்பு பட்டு, சுட்டுவிட்டதால் அவர் உடனே அபயக் குரல் எழுப்புகிறார். சிவனின் தியானமும் கலைந்து, என்ன ஆயிற்று, தேவி?"என்கிறார். "காலைச் சுட்டுக் கொண்டுவிட்டேன்!"" என்கிறார் பார்வதி தேவி. " அழிவே இல்லாத உடலினைப் பெற்ற உங்களை நெருப்பும் சுட முடியாது. அப்படியிருக்க, இச்சிறு விஷயத்திற்காக தங்களுடைய கணவரின் தியானத்தினை கலைத்து விட்டீர்களே?"என்று கேட்கிறார் அங்கு வந்த நாரத முனிவர். "உண்மையான அன்பு என்ன என்பதைக் காட்டுகிறேன்" என்று அவர் அவர்களை பூலோகத்திற்கு கூட்டி வருகிறார்.

அங்கு அனுசுயா என்ற பெண் தன் கணவனுடன் வாழ்ந்து வந்தாள். ஒருநாள் சிவனுக்குப் பூஜையை முடித்த பின், அவளது கணவர், அவளது மடியில் தலை வைத்து, உறங்குகிறார். பூவுலகிற்கு வந்த பார்வதி தேவி, அவளைச் சோதிக்க எண்ணுகிறார். பக்கத்தில் எரிந்து கொண்டு இருந்த அடுப்பில் இருந்து , சிறு தீப் பிழம்பை வெளிப்படுத்தி,அனுசியாவின் காலில் சுடச் செய்கிறார். தீ சுட்டெரிக்க ஆரம்பித்தது. அவள் வலியில் கத்தவும் இல்லை, அவள் கண்ணில் இருந்து கண்ணீரும் இல்லை. அவள் எழுந்தால் கணவரின் தூக்கம் தடைபடும் என்று எண்ணி எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் இருந்தாள். ஆனால், தனது தெய்வமான சிவனை,  இத்துன்பத்தில் இருந்து விடுவிக்கப்  பிரார்த்திக்கிறாள். அவளது பிரார்த்தனை ஏற்று, அவளைக் காக்க, வலியை சிவன்  ஏற்கிறார். நெருப்பு அவரது காலைச் சுடுகிறது. "தேவி ! அங்கே காணுங்கள், நீங்கள் உங்களது செயாலால் உங்களது கணவரது காலைச் சுட்டு விட்டீர்கள்! " என்கிறார் நாரதர். தனது வலிமையால் அத்தீயை அணைத்து விடுகிறார் பார்வதி தேவி. இவ்வாறு அனுசுயா தனது பதி பக்தியால், இறை சக்தியையே வெல்கிறார்.

 இப்படியாக தனக்குப் பிடித்த ஒரு கதையைக் கூறுகிறார் அன்னை.





That’s how it went. Lovely. Oh, the story was very lovely all along. There was one thing after another, one thing after another, and always the power of Anusuya was greater than the power of the gods. I liked that story very much.

It ended in a ... (Oh, the story was very long; it lasted three hours!)

 But really, it was lovely throughout. Lovely in the way it showed that the sincerity of love is much more powerful than anything else.

இக்கதையின் மூலம், உண்மையான அன்பு, அனைத்தையும் வெல்லும் சக்தி படைத்தது என்கிறார் அன்னை.

.........It is more spontaneously natural for me to be the universal Mother and to act in silence
through love.

Ref: Mothers Agenda - Volume 1

கதையும் கருத்தும் - 2

கதையும் கருத்தும் - 2

Image Courtesy :                         http://www.mirapuri-enterprises.com

பொறுமை..          வாழ்வில் நம்மில் பல பேருக்கு இல்லாத ஒன்று, அல்லது நாம் பின்பற்ற முயற்சிக்கும் நற்பண்புகளில் ஒன்று. அன்னையை ஏற்ற அனைவரும் கடைபிடிக்க வேண்டியதில் இன்றியமையாத ஒன்று இது. பொறுத்தார் பூமியாள்வார் என்பது பழமொழி. பொறுமையின் சிறப்பை அறிந்த போதும் அதனை பின்பற்றுவதில் தவறுகிறோம். நாம் பல சந்தர்பங்களில், பொறுமையையினை இழந்து, அறியாமையால் கோபம் அல்லது கவலை என அன்னையின் வாழ்விற்குப் பொருந்தாத உணர்வுகளுக்கு ஆளாகிறோம். இல்லையா? சிந்திப்போம்.

ஸ்ரீ அன்னை, தனது புத்தகங்களில் தனது பல்வேறு அறிவுரைகளை, கதைகளின் மூலம் விளக்கியுள்ளார். பொறுமையை என்ற பண்பினைப் பற்றியும், ஆன்மீகத்தில் அதன் முக்கியத்துவத்தினைப் பற்றியும் கூறியுள்ளார் ஸ்ரீ அன்னை. இன்று அவரே கூறிய கதையையும், அதன் மூலம் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய கருத்தினையும் காண்போம்.

இனி கதைக்குச் செல்வோம். ..

The Arabian poet, Al Kosai, lived in the desert. One day he came across a fine Naba tree and from its branches he made a bow and some arrows.

At nightfall he set out to hunt wild asses. Soon he heard
the hoof-beats of a moving herd. So he shot his first arrow. But
he had bent the bow with such strength that the arrow, passing
right through the body of one of the animals, dashed against
a nearby rock. When he heard the sound of wood on stone
Al Kosai thought he had missed his mark. So then he shot his
second arrow and once more the arrow passed through an ass
and struck the rock. Again Al Kosai thought he had missed his
mark. In the same way he shot a third arrow, and a fourth, and a
fifth, and each time he heard the same sound. When it happened
for the fifth time, he broke his bow in rage.

At dawn he saw five asses in front of the rock.
If he had been more patient and waited until daybreak, he
would have kept his peace of mind and his bow as well.

-Words of the Mother

அல் கொஸய் என்ற அரேபியப் புலவர் ஒரு பாலைவனத்தில் வசித்தார். ஒரு நாபா மரத்தினைக் கண்ட அவர் அதன் கிளைகளை வைத்து, ஒரு வலிமையான வில்லினையும், அம்புகளையும் உருவாக்கினார்.

அன்றைய இரவு, காட்டுக்கழுதைகளை வேட்டையாடச் செல்கிறார். இரவில் கழுதைகளின் குளம்புச்  சப்தங்களைக் கேட்ட அவர், அந்த திசை நோக்கி, தனது முதல் அம்பை எய்கிறார். அவரது அம்பு ஒரு மிருகத்தின் மீது பட்டு, அதன் உடலைத் துளைத்துச் சென்று, அருகில் இருந்த பாறையில் பட்டு ஒலி எழுப்புகிறது. இதனைக் கேட்ட அவர், தன் குறி தவறி விட்டதாக எண்ணுகிறார். இரண்டாவது அம்பையும் எய்கிறார். மீதும் அதே ஒலி வருகிறது. அப்படியாக அடுத்தடுத்து அம்புகளை எய்யும் அவர், முடிவில் தனது ஐந்தாவது அம்பையும் எய்கிறார். மீதும் அதே ஒலி எழுந்தது. தனது முயற்சிகள அனைத்தும் தோல்வி அடைந்ததாக நினைத்து, கோபம் கொண்ட அவர், தனது முயற்சியால் தான் உருவாகிய வில்லினையும் உடைத்து எறிகிறார்.

மறுநாள் காலை அவர் ஒரு பெரிய பாறையின் முன்பு, ஐந்து காட்டுக் கழுதைகள் தனது அம்புகளினால் வீழ்த்தப்பட்டு இருப்பதைக் காண்கிறார். அவர் காலை வரை பொறுமையாக இருந்திருந்தால், அவருக்கு மன நிம்மதியும் கிடைதிருப்பதோடு, அவர் தான் முயன்று செய்த வில்லினையும் இழந்து இருக்க மாட்டார்.

இந்த சிறிய கதையில்,நாம் சிந்திக்க சில விஷயங்களும் உள்ளன.

1. பொறுமையின்மை இழப்பினைத் தருகிறது. அவர் தனது முயற்சியினால் பாடுபட்டு செய்த வில்லினை உடைத்தெறிந்தார்.
2. பொறுமையின்மை சிந்தனைகளைத் தடுக்கிறது. அவர் தன் மீது நம்பிக்கையை இழக்கிறார்.
3. பொறுமையின்மை மனநிம்மதியை அழிக்கிறது. காலை வரை தான் தோல்வி அடைந்ததாக எண்ணி  வருந்தி, நிம்மதியை இழக்கிறார்.

ஸ்ரீ அன்னை மேலும் கூறுகிறார்...

If one wants to do a divine work upon earth, one must come with tons of patience and endurance.

இறைவனுக்கு சேவை செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்ட ஒருவர், அளவில்லாத பொறுமையும், விடா முயற்சியையும் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று இறை சேவையில், வாழ்வை இறைவனுக்கு அர்பணிக்கும் பணியில், பொறுமையின் அவசியத்தை வலியுருத்துகிறார். 

........One must know how to live in eternity and wait for the consciousness to awaken in
everyone—the consciousness of what true integrity is. 

.............If there is a sincerity in the aspiration and a patient will to arrive at the higher consciousness in spite of all obstacles, then the opening in one form or another is sure to come.”

 
- Questions and Answers 1954

நன்றி.

கதையும், கருத்தும் - 1

• “There is no more benumbing error than to mistake a stage for the goal or to linger too long in a resting place.”

- Sri Aurobindo from Thoughts and Aphorisms.

  நமது சாதாரண வாழ்வில் ஒய்வு என்பதனைப் பற்றி ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட கருத்து உண்டு. ஒய்வு என்பது உழைக்கும் ஒவ்வொரு  மனிதருக்கும் தேவையான  ஒன்று என்றாலும், அது எப்போது, எவ்வளவு என்பதில் மனிதர்கள் மாறுபடுகின்றனர். அன்னையும், சாதாரண மனிதர்களின் ஒய்வு பற்றி குறிப்பிடுகிறார்.

In ordinary life, already, this happens so much. Indeed, this is the bourgeois ideal, which has deadened mankind and made man into what he is now: “Work while you are young, accumulate wealth, honour, position; be provident, have a little foresight, put something by, lay up a capital, become an official —so that later when you are forty you “can sit down”, enjoy your income and later your pension and, as they say, enjoy a well-earned rest."

இங்கே அன்னை கூறுவது போல, இளமையில் உழைத்து சம்பாதித்து, செல்வமும், பதவியும், செல்வாக்கும் பெற்று, நிறைய சேமிப்பையும் பெற்று, பிற்காலத்தில் சேர்த்து வைத்த அனைத்து வசதிகளையும் செல்வங்களையும் உட்கார்ந்து அனுபவிப்பது என்பதுதான் சாதாரண மனிதனின் வாழ்வின் குறிகோளாக இருக்கிறது என்கிறார் அன்னை.

வேடிக்கையாக கூறுவது எனில், எங்கையோ கேட்ட கதை ஒன்று நினைவிற்கு வருகிறது.

சோம்பேறி இளைஞன் ஒருவன், எந்த வேலையும் செய்யாமல், தன்  பெற்றோரின் உழைப்பிலேயே வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு அறிவுரை கூறும் எண்ணத்துடன் ஒரு பெரியவர் வந்தார்.

"மகனே! உழைக்கும் வயதில், இப்படி வேலையே செய்யாமல் உண்டும் உறங்கியுமே காலத்தைக் கழிக்கிறாயே? உனக்கு பொறுப்பில்லையா?: என்றார்.

அதற்கு அவன், "சரி. நீங்கள் இளம் வயதில் என்ன செய்தீர்கள்? "

"மிகக் கடினமாக உழைத்தேன். நிறைய பொருள் சேர்த்தேன் "

"பின்பு?"

"நல்ல மனைவி மக்களைப் பெற்றேன். உழைப்பினால், செல்வாக்கும், பல வசதி வாய்ப்புக்களைப் பெற்றேன் "

"... ம்.. அதன் பின்பு... "

"பின்பு முதுமை அடைந்தேன். பெற்ற செல்வம்  அனைத்தையும் பிள்ளைகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, மீதியிருக்கும் நாட்களை உண்டும் உறங்கியும் ஓய்வாகக் கழிக்கிறேன் ."

"அப்படிஎன்றால் நீங்கள் வேலை செய்யாமல் ஓய்வாக உங்கள் வாழ்க்கையைக் கழிக்கிறீர்கள் , இல்லையா?"

"ஆம்."

"நீங்கள் இத்தனை வருடங்கள் கழித்துச் செய்வதை நான் இப்போதே செய்கிறேன். இதில் என்ன தவறு?  போய், உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள்!" என்றான்.

அறிவுரை கூற வந்தவர், வேறு ஒன்றும் பேச முடியாமல் சென்று விட்டாராம்.

 ஆக, சாதாரண மனிதனின் வாழ்வு இது போல்தான் உள்ளது.


அன்னை  அரவிந்தரின் சிந்தனையைக் காண்போமா?

.........Sri Aurobindo says here is aimed at fighting against human nature with its inertia, its heaviness, laziness, easy satisfactions, hostility to all effort.

ஸ்ரீ அரவிந்தர் மனிதனின் இயற்கையான சுபாவங்களான மந்தத்தனம், சோம்பேறித்தனம், தாழ்ந்த ஆசைகள், முயற்சிகளுக்கு எதிரான தவறான எண்ணங்கள் என பலவற்றையும் எதிர்த்து, நாம் போராட வேண்டும் என்கிறார்.

Mother says......  

The minute one stops going forward, one falls back. The moment one is satisfied and no longer aspires, one begins to die.

 எப்பொழுது நாம் முன்னேறுவதை நிறுத்துகிறோமோ, அப்பொழுதே நாம் வாழ்வில் பின்னடைவை அடைகிறோம்.

Life is movement, it is effort, it is a march forward, the scaling of a mountain, the climb towards new revelations, towards future
realisations.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு இயக்கம். அது மலை ஏறுவதைப் போல, உயர்ந்த இலட்சியங்களை அடைய அன்றும் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

Nothing is more dangerous than wanting to rest. It
is in action, in effort, in the march forward that repose must be found, the true repose of complete trust in the divine Grace, of the absence of desires, of victory over egoism.

 (Ref. from Questions and Answers 1957-58)

 ஒய்வு எடுக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை போல, ஆபத்தானது ஒன்று கிடையாது. மனிதனின்  வாழ்க்கையானது  இறைவனின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை கொண்டு, ஆசைகள் அற்று, அகந்தையை வெல்வதை, இறைவனை நோக்கி செல்வதையே, தனது முயற்சியாகக் கொள்ளவேண்டும் என்கிறார் அன்னை.

அது மட்டும் அல்ல. முதியவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது, உங்கள் கடந்த வாழ்வை திரும்பிப் பார்த்தால், நீங்கள் இறைவனை நோக்கி செல்ல எவ்வளவு முயற்சி எடுத்து உள்ளீர்கள், அதில் எவ்வளவு வெற்றி பெற்று உள்ளீர்கள் என்பது மட்டுமே உங்கள் வாழ்நாளின் சாதனையாக கொள்ளப்படும் என்று கூறுகிறார்.

நமது உண்மையான குறிக்கோள் இறைவனை அடைவதே. இதில் நமக்கு ஒய்வு என்பதும் இல்லை.

நன்றி.